ტერენტი გრანელი - უცნობ საფლავთან ვდგევარ

უცნობ საფლავთან ვდგევარ,
ცხოვრება რას არ ჩრდილავს
კვლავ ხუთშაბათის დღეა
და ღრუბლიანი დილა.

მოვა ცისფერი საული,
მიწას ღრუბლები ჩრდილავს.
უფრო მიღვიძებს სურვილს
ეს ღრუბლიანი დილა.

ზარის შორეულ ხმაზე
ოცნება სევდას ჩრდილავს.
სიცოცხლის სურვილს მაძლევს
ეს ღრუბლიანი დილა.

Read more...

ტერენტი გრანელი - რიცხვი

რიცხვი პოეტის
წყნარი კენტია.
ფიცი პოეტის
ცის ტრაგედია.

რიცხვი ყოველთვის
წყნარი წყვილია.
ფიცი პოეტის
შორი ჩრდილია.

ბედი ყოველთვის
არის სპეტაკი.
დიდი პოეტი
გრიგალს ეძახის.

Read more...

ტერენტი გრანელი - მოვიდა ღამე - გლოვის ნიშანი

მოვიდა ღამე დ გლოვის ნიშანი,
სხვა განცდას იწვევს ეს უცხო ბინა.
ისევ ღამეა, ქრის ქარიშხალი,
ღამეა, ახლო მეგობარს ძინავს.

ახლა თენდება, სიცოცხლე მსურს მე,
ახლა თენდება და მოდის სხივი.
და სინათლეა, თენდება, ვუსმენ
ძაღლების ყეფას, მამლების ყივილს.

Read more...

ტერენტი გრანელი - ვდგავარ მაღლობთან, როგორც გუშაგი

ვდგავარ მაღლობთან, როგორც გუშაგი
დღეს დაღლილია ჩემი ხელები.
არ ვიცი ამ ხალხს რა დავუშავე,
ჩემზე რანაირ ხმებს ავრცელებენ.

ან რა მოარჩენს გულის იარებს,
მესმის ჭრილობა მხოლოდ პოეტის.
თბილისის ქუჩა სულ დავიარე,
გუშინ ციხიდან რომ გამოვედი.

ჩემი ფიქრები არ მოკვდებიან,
მოვა დღე ისევ ჩემის წამების.
შორს მაფასებენ, ახლო მტერია
და ახლა განგებ მტრებს ვესალმები.

Read more...

ტერენტი გრანელი - ბნელი ბინა

ვარ, საშიშია ეს ბნელი ბინა,
ახლა სიშორე ძლიერ მაღელვებს.
შუაღამეა, სოფელში სძინავთ,
მახლობელ ტყესან ხმაურობს ღელე.

მგონი არა ვარ მე სხვებთან ერთად,
ალბათ მკვდარივით მიგონებს დებიც.
ასე მგონია გული შეჩერდა,
ასე მგონია ამ წუთში ვკვდები.

Read more...

შანდორ პეტეფი - ღრუბელი და ვარსკვლავი

როცა მოწყენით კაცს ქმნიდა ღმერთი ,
მრისხანე იყო, შუბლშეჭმუხვნილი.
ღვთის მოწყენისგან ღრუბელი გაჩნდა,
ღვთის რისხვისაგან – ჭექა–ქუხილი.

ქალს, სიხარული ცრემლებით ქმნიდა ,
ღმერთი ვერ გრძნობდა ქვეყნის სიმძიმეს,
იმ ცრემლებისგან ვარსკვლავი გაჩნდა
და ყოველ ღამე ცაზე ციმციმებს.


Read more...

მუხრან მაჭავარიანი - დღე და ღამე

ჩაქრება მზე და
დგება ღამე,
როგორც მზის კვამლი, -
აქა-იქ,
როგორც ნაპერწკალნი, -
კრთიან ვარსკვლავნი.
იელვებს ხოლმე
ასანთივით
ყივილი მამლის, -
კვლავ მზე ჩაღდება,
კვლავ ქრება კვამლი.

Read more...

მუხრან მაჭავარიანი - ფერი წასვლია სავარძლის ხავერდს

ფერი წასვლია სავარძლის ხავერდს.
გახუნებულა ნამზითვი ხალი.
სახლის კედლები
უხმოდ ოხრავენ,
ისმის ზუზუნი
გარედან ქარის.

გაჟღენთილია სიძველის სუნით
დამძაღებული ოთახის ჰავა.
გარეთ კი უკვე
მზე ამოსულა,
გარეთ კი უკვე
ტყემლები ჰყვავა.

Read more...

მუხრან მაჭავარიანი - ქალაქი ისე განაბულია

ქალაქი ისე განაბულია -
თითქოს ვიღაცას ჩასაფრებია, -
თითქოს ის ვიღაც დამალულია
და
საიდანღაც
ასაფრენია.

ქალაქი ისე განაბულია, -
ირგვლივ ახალი არაფერია -
ჩვეულებრივი გაზაფხულია, -
ის ვიღაც
კიდევ არ აფრენილა.

უცებ
ტრამვაი ახმაურდება;
უკვე თენდება! -
მეტი რა გინდა!
აქ უცხოელიც აქაურდება, -
აქაურობა
ისე კარგია.

Read more...

მუხრან მაჭავარიანი - რომ არ გიცნობდე

რომ არ გიცნობდე,
ვით არ გიცნობდი, –
და, როგორც მსურდი, –
ისე რომ მსურდე...
აი, მაშინ კი მესმის სიცოცხლე, –
უხანმოკლესი თუნდაც!

ვაი, რომ გიცნობ,
ვაი, რომ ვერვინ
ვერ განმიახლებს იმ უტკბეს წუთებს...
სხვებისას უსმენს დღეს გულის ძგერას,
ჩვენ რომ ვისხედით, –
ბაღის ის კუთხე.

Read more...

მუხრან მაჭავარიანი - ხევსურ ჩამოდის ლიქოკით

ხევსურ ჩამოდის ლიქოკით;
მოყმენი ფრანგულს უქებენ...
რამდენი რამე იყო ყე
კარგი და ჩემი ურგები!

შემოდგომაა გარშემო:
ქალიშვილს უჩანს მუხლები...
რამდენიმე რამე არსებობს
კარგი და ჩემი ურგები!

მერცხლები ძალას იკრებენ:
გაფრინდებიან უკლებლივ...
რამდენი რამე იქნება
კარგი და ჩემი ურგები!

Read more...

მუხრან მაჭავარიანი - შენი სიცოცხლე, შენი ნაბიჯი

შენი სიცოცხლე, შენი ნაბიჯი,
მე შემაყვარა შენმა სარკმელმა,
მე მიხარია - შენ რომ არსებობ
ვისი ხარ, -
ეს რა ჩემი საქმეა!

შენით თენდება, შენით ღამდება,
შენი ვარ, შენთან მინდა ხელახლა!
შენა ხარ -
რაც მე გამეხარდება!
რაც მეწყინება -
ისიც შენა ხარ!

Read more...

მუხრან მაჭავარიანი - არა, გეთაყვა

არა, გეთაყვა,
ახლა ცხოვრება -
შენ რომ გგონია -
ისე როდია!..
მაგალითადრე:
შეყვარებულნი,
თუ ძველად ველად ხელად რბოდიან, -
ახლა კინოთა წინარე დგანან,
მაჯის საათებს დაჩეროდიან,
მიდი-მოდიან,
მოელოდიან...
არა, გეთაყვა,
ახლა ცხოვრება -
ძველად რომ იყო -
ისე როდია!

Read more...

ოთარ ჭელიძე - მატარებელი წარსულს გამოსცდა

მატარებელი წარსულს გამოსცდა.
ჩადგნენ ქარები, დამშვიდდნენ ზღვები.
გადავრჩი, მაგრამ ნელ-ნელა ვკვდები...
ეს იყო ჩემთვის დიდი გამოცდა,
ჩემს ჩასაქოლად მზად ჰქონდათ ქვები,
უკან გვირაბი მომდევდა ყეფით,
მაგრამ გადავრჩი განგების ნებით
და ახლა, ჩემთვის, ნელ-ნელა ვკვდები...
მატარებელი წარსულს გამოსცდა!


Read more...

ტერენტი გრანელი - მივდივარ, სადღაც მივეჩქარები

მივდივარ, სადღაც მივეჩქარები,
ხომ ჩაიარეს მზიან დარებმა.
ველიდან მოვლენ მძიმე ქარები,
ახლა ველიდან ქრის მდუმარება.

უფრო შურია და უფრო მტრობა.
იყავი... შემდეგ სხვა დრო მოგიწევს
ისევ სდუმს დილა, ისევ სდუმს გრძნობა
და ჩემთან არის დავით კობიძე.

Read more...